By pamięć nie zginęła. W bialskim szpitalu odsłonięto Tablicę Pamięci Ofiar Wołynia

11 lipca obchodzony jest Narodowy Dzień Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej. To święto państwowe ustanowiono, by oddać hołd dziesiątkom tysięcy Polaków zamordowanych w latach 1939–1946 na Wołyniu, w Małopolsce Wschodniej oraz na terenach obecnych województw lubelskiego i podkarpackiego.

Najtragiczniejszym dniem tych wydarzeń był 11 lipca 1943 roku, określany mianem „Krwawej Niedzieli”. Tego dnia oddziały OUN-UPA przeprowadziły skoordynowane ataki na około sto polskich miejscowości. W wyniku ludobójstwa życie straciło ponad 100 tysięcy Polaków, głównie mieszkańców wsi, a setki tysięcy osób zostały zmuszone do opuszczenia swoich domów. Wśród ofiar byli również mieszkańcy terenów dzisiejszego województwa lubelskiego.

W związku z 83. rocznicą „Krwawej Niedzieli” Samorząd Województwa Lubelskiego realizuje inicjatywę trwałego upamiętnienia ofiar poprzez montaż Tablic Pamięci Ofiar Rzezi Wołyńskiej. Pamiątkowe tablice zostały umieszczone na dziesięciu obiektach należących do samorządu województwa jako wyraz szacunku dla ofiar oraz troski o zachowanie pamięci historycznej.

Jedna z nich została uroczyście odsłonięta 10 lipca w holu głównego budynku Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Białej Podlaskiej. Uroczystość rozpoczęła się od odczytania listu Marszałka Województwa Lubelskiego Jarosława Stawiarskiego przez dyrektora szpitala Artura Kozioła.

Następnie odsłonięcia tablicy dokonali Barbara Barszczewska – Radna Województwa Lubelskiego, przewodnicząca Komisji Ochrony Zdrowia oraz członek Rady Społecznej Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Białej Podlaskiej, a także dyrektor placówki Artur Kozioł.

Zwieńczeniem uroczystości była minuta ciszy, podczas której pracownicy szpitala oraz zaproszeni goście oddali hołd ofiarom jednej z najtragiczniejszych kart w historii Polski.

Tablica Pamięci Ofiar Rzezi Wołyńskiej pozostanie w holu głównym bialskiego szpitala jako trwały symbol pamięci o ofiarach oraz przypomnienie o konieczności pielęgnowania prawdy historycznej i szacunku dla tych, którzy stracili życie w wyniku tragicznych wydarzeń sprzed ponad ośmiu dekad.